Budowle z kamienia w naszym ogrodzie

Budowle z kamienia w naszym ogrodzie

Murarstwo ogrodowe często opiera się kamieniu. Budowle z niego wzniesione są bardzo atrakcyjne wizualnie. Niestety sam proces murowania jest trudniejszy niż w przypadku cegieł czy bloczków betonowych. Dlatego rzadko dzisiaj wznosi się z kamienia domy czy inne obiekty wielkogabarytowe. Kamień polny zarezerwowany jest współcześnie na murowanie w ogrodzie takich budowli jak murki, altanki, grille, wędzarnie kwietniki, które mają pełnić przede wszystkim funkcje ozdobne.

 

Murowanie w ogrodzie budowli z kamienia zwykle powierza się specjalizującym się w tym fachowcom, ponieważ wymaga ono dużej wprawy i doświadczenia. Budulec (kamień) musi być również dobrej jakości – w miarę równy i wytrzymały, jeśli chcemy, by efekt końcowy był zadowalający.

 

Murarstwo ogrodowe oparte na kamieniu jest niewątpliwie droższe niż w przypadku innych materiałów budowlanych. Przed wszystkim trzeba zdobyć odpowiednią ilość dobrej jakości kamieni oraz zatrudnić dobrego fachowca, którego usługi kosztują drożej niż zwykłego murarza. Dlatego murowanie większych konstrukcji z kamienia jest nieopłacalne, obok murarstwa ogrodowego stosuje się je jeszcze przy rekonstrukcji zabytkowych budynków i budowli.

 

Dawniej praktykowano sposób wznoszenia murków ogrodzeniowych na tak zwany “suchy mur”. Wysokość takiego muru wynosił zwykle sto trzydzieści centymetrów, a szerokość u podstawy około sto dwadzieścia centymetrów. Kamień odpowiednio przełupywano, podstawę układano z największych głazów, wyżej układano lżejsze i mniejsze głazy. Nie stosowano żadnych fundamentów czy podkopów.

 

Niegdyś kamienie w budynkach mieszkalnych i gospodarczych spajane były za pomocą gliny i tylko fugowano je za pomocą zaprawy wapiennej. Miało to swoje niewątpliwe zalety, konstrukcja była bardzo plastyczna, dzięki temu na ścianach prawie nigdy nie pojawiały się pęknięcia czy rysy. Dzisiaj stosuje się zaprawę cementową, której zużycie nawet w przypadku niewielkiej konstrukcji jest znaczne.

 

Murarstwo ogrodowe z kamienia polnego wymaga odpowiedniej zaprawy cementowej, ocenia się ją na podstawie wytrzymałości na ściskanie. Na tej podstawie wyznacza się tak zwaną markę zaprawy (w normach do obliczania konstrukcji murowych nazywaną klasą zaprawy), jest ona wyrażana symbolem literowo-liczbowym (przykładowo M5), tutaj liczba (w podanym przez nas przykładzie 5) jest średnią wytrzymałością zaprawy na ściskanie po 28 dniach, którą wyrażono w MPa. Klasa zaprawy jest uzależniona od wielu czynników, w przybliżeniu można powiedzieć, że od porcji kruszywa i materiału wiążącego, przy tym im więcej tego materiału, tym wyższa jest klasa zaprawy.

 

Murowanie w ogrodzie wymaga odpowiedniego rodzaju zaprawy, dostosowanej do rodzaju i celów konstrukcji, którą wznosimy.

 

W oparciu o orientacyjną ilość składników na jeden metr sześcienny zaprawy murarskiej wyróżnia się następujące klasy konsystencji zaprawy cementowej:

 

M1 – 1:3:12
– 89 kg cementu portlandzkiego CEM I 32,5 R,
– 125 kg wapna hydratyzowanego,
– 0,908 m3 piasku,
– 382 litry wody.

 

M2 – 1:2,5:10,5
– 117 kg cementu portlandzkiego CEM I 32,5 R,
– 100 kg wapna hydratyzowanego,
– 0,918 m3 piasku,
– 383 litrów wody.

 

M5 – 1:1,25:6,75
– 160 kg cementu portlandzkiego CEM I 32,5 R,
– 94 kg wapna hydratyzowanego,
– 0,918 m3 piasku,
– 356 litrów wody.

 

M10 – 1:0,5:4,5
– 241 kg cementu portlandzkiego CEM I 32,5 R,
– 56 kg wapna hydratyzowanego,
– 0,918 m3 piasku,
– 333 litrów wody.

 

M20 – 1:0,25:3,75
– 285 kg cementu portlandzkiego CEM I 32,5 R,
– 33 kg wapna hydratyzowanego,
– 0,910 m3 piasku,
– 329 litrów wody.

 

Kiedy prowadzimy murowanie w ogrodzie z kamienia bardzo ważne jest, żeby zaprawa nie miała wytrzymałości większej niż bloczek kamienny, inaczej mogą pojawić się rysy i pęknięcia w murze. Do podobnych efektów prowadzi również zbytnia sztywność zaprawy cementowej.

 

Koniecznie trzeba chronić składniki zaprawy, takie jak piasek, podczas wykonywania robót przed wodą, ponieważ jest on potencjalnym nośnikiem soli rozpuszczalnych w wodzie i i w efekcie może wpływać na wystąpienie wykwitów solnych na elewacji.

 

Natomiast mieszanie zaprawy z użyciem ciasta wapiennego powinno odbywać z zachowaniem odpowiedniej kolejności dodawania składników. Przy ciągłym mieszaniu zaprawy z użyciem ciasta wapiennego należy dodawać kolejno: jako pierwszą – wodę, jako drugi – piasek, jako trzecie – ciasto wapienne. Należy też pamiętać, że jeśli stosujemy wapno w postaci ciasta wapiennego, to przed dodaniem go do składników suchych należy rozrzedzić je za pomocą wody. Inaczej jest w przypadku sporządzania zaprawy przy użyciu wapna hydratyzowanego – najpierw mieszamy suche składniki, a potem stopniowo dodajemy wodę, by wreszcie otrzymać jednolitą masę. Mieszanie w betoniarce powinno trwać powinno trwać nie mniej niż trzy minuty.

 

Zaprawę wapienną powinno zużyć się w czasie nie przekraczającym ośmiu godzin, w przypadku gdy temperatura przekracza dwadzieścia pięć stopni Celsjusza, czas ten nie może przekroczyć czterech godzin.

 

W przypadku zaprawy cementowo-wapiennej przyjmuje się, że czas na wykorzystanie nie powinien przekraczać pięciu godzin od chwili zarobienia, zaś kiedy temperatura przekracza dwadzieścia pięć stopni Celsjusza, powinien być krótszy od jednej godziny.

 

Jeśli idzie o zaprawę cementową, przyjęte jest, że normalnych warunkach temperaturowych, zaprawę należy wykorzystać w ciągu dwóch godzin. Kiedy zaś temperatura przekracza dwadzieścia pięć stopni Celsjusza zaprawę należy wykorzystać bezpośrednio po rozrobieniu, inaczej zgęstnieje i stanie się bezużyteczna.