trzcina dla murarki

Pozyskując trzcinę dla murarek musimy pamiętać, że nie każda trzcina nadaje się na materiał gniazdowy. Trzeba znaleźć trzcinę grubą i o długich międzywęźlach. Trzcina powinna mieć minimum 6 mm średnicy wewnętrznej a im grubsza tym lepsza. Mi zdarzało się czasami używać trzciny nawet o średnicy 12 mm. Wówczas kokony ustawione były w rurce pionowo i było ich zatrzęsienie!

 

Gdy już mamy wycięte odpowiednie źdźbło tniemy je na ok. 20 cm odcinki. Dobrze jeżeli będą mniej więcej równej długości ponieważ łatwiej je wtedy pakować w gnieździe. Czy będą one natomiast miały 15 czy 25 cm nie jest takie istotne gdyż pszczoły i tak je zasiedlą. Trzeba tylko pamiętać, że krótszych rurek potrzebujemy więcej. Przy rurkach długości większej niż 30 cm pszczoły często nie wykorzystują całej ich długości więc cięcie trzciny na tak długie odcinki uważam za nieekonomiczne. Najczęściej trzcinka posiada jedno kolanko. Nie jest istotne, w którym miejscu się ono znajduje. Równie dobrze może być na jednym końcu jak i w środku (z tym, że wtedy pszczoły muszą mieć dostęp do niej z obu stron). Rurka może być też bez kolanka. Pszczoły ją sobie zamurują i też ją zasiedlą.

20140211068

Przy cięciu trzciny dobrze jest usuwać liście ponieważ zasłaniają kolanka. Często dopiero przy pozyskiwaniu kokonów okazuje się, że rurka miała 2 lub więcej kolanek

 

Takie rurki nie nadają się ponieważ ograniczają dostęp pszczół do wnętrza rurki (murarka nie przegryzie się przez kolanko). Zwłaszcza pod koniec źdźbła międzywęźla stają się coraz krótsze, liści coraz więcej a średnica trzciny coraz mniejsza. Taką końcówkę lepiej wyrzucić niż wycinać z niej rurki za wszelka cenę.

Materiał gniazdowy

Często dostaję pytania o materiał gniazdowy.

Najpopularniejszym jest gruba trzcina ( średnicy powyżej 6mm w środku) pocięta na odcinki ok 20 cm. Taka rurka trzcinowa zwykle posiada jedno kolanko, choć jeśli nie ma go w ogóle to też nie jest to problem – pszczoły ją sobie zamurują. Nie powinna natomiast zawierać więcej ponieważ ogranicza to miejsce dla larw. Przyjmuje się że 1 samica potrzebuje 2 takie rurki co przy normalnej strukturze płci 1:1 oznacza że rurek powinno być tyle samo co kokonów.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

puste łodygi innych roślin radziłbym używać z dużą ostrożnością. Ja osobiście używałem łodyg roślin baldaszkowatych i stwierdziłem, że pszczoły nie zasiedliły żadnej rurki, choć nie wykluczam, że gdyby nie miały do dyspozycji trzciny to zasiedliłyby rurki z innych roślin

Materiałem gniazdowym może być również drewno nawiercone wiertłem średnicy 6-8 mm. Standardowej długości wiertła są jednak trochę za krótkie. Otwór powinien mieć około 20 cm długości. W przeciwnym wypadku powinniśmy nawiercić odpowiednio więcej otworów.

Pszczoły zasiedlają też otwory w murze, cegły dziurawki oraz specjalne kasety drewniane lub plastikowe.

 

Czym jest murarka ogrodowa?

Murarka Ogrodowa (a właściwie murarka ruda – bo tak brzmi jej nazwa gatunkowa) jest samotnie żyjącą pszczołą, która w ostatnich latach zyskała na znaczeniu dzięki swoim rewelacyjnym zdolnościom do zapylania upraw. Fakt samotniczego trybu życia nie przeszkadza im żyć w nawet bardzo dużych koloniach ale sprawia, że nie posiadają instynktu społecznego w związku z czym nie bronią gniazda. Dzięki temu są bardzo łagodne i nie atakują człowieka.

Ich cykl życiowy rozpoczyna się wczesną wiosną wraz z ruszeniem wegetacji. Najpierw wygryzają się z kokonów samce, które czekają na cierpliwie na samice. Po około dwóch tygodniach wychodzą samice, następuje kopulacja i kres życia samców. Samice natomiast poszukują materiału na gniazdo (otwory w drewnie, murze, trzcina, cegła dziurawka itp.) i zabierają się do zbierania pyłku (zapylając przy tym rośliny). Murarki są bardzo szybkie i dzięki temu zyskały uznanie jako zapylacze. Potrafią w ciągu jednostki czasu zapylić kilkakrotnie więcej kwiatów niż pszczoła miodna. Dla przykładu do zapylenia 1 ha sadu jabłoń – grusza potrzeba 1500-1700 sztuk, czereśni, wiśni, śliw 5000-8000 sztuk, porzeczki, truskawki 2000-2500 sztuk.

Na warstwie zebranego pyłku samica składa jajo i zamurowuje ścianką z gliny. Potem znowu znosi pyłek i tak do całkowitego wypełnienia otworu. Z jaj wykluwają się larwy i żerują na zebranym pyłku a jak zjedzą cały przeobrażają się przędąc kokon. Pod koniec lata matki giną a kokony spoczywają w otworach przez zimę i na wiosnę wylęgają się z nich dorosłe owady.

Jeśli będziesz korzystał z murarek, grozi ci klęska urodzaju owoców!